AVLIJE NA SAMOM ZALASKU SUNCA

(još jedno dijete jutrom trlja oči
da izbriše sve što su ljudi stoljećima
šarali po nebu)
govorim o Juliji
zapravo, ogledalce se razbilo
i onda je Romeo umro, tog jutra njegov teški
kafez na terasi gorio je u suncu
i komadići ogledala izgledali su kao vatrice
u kojima je ležao nogicama okrenut nagore
kao da nebu pokazuje

dva mala križića
dvije cipelice koje mu više ne trebaju

nekoliko dana kasnije mati
od Romeovih svijetloplavih guma
za kljun na grudici zemlje, u ćošku
avlije, na samom zalasku sunca

…

načinila je dva mala nišana
nekoliko godina kasnije otac
o tome će napisati pjesmu, o papagaju
o ljubavi, o majci, o staroj jabuci
nepomičan je i odsutan

sunce zalazi
uz njegovu nogu kao pas
i leži svijetlocrveni gumeni leptir
s neba, kroz ptičja krila i oblake

…

kroz srebrni behar jabuke
glasom nalik na vjetar
mati čita njegovu pjesmu, šapatom