Piše: Blažo Davidović
O Amazonkama se zna sve. O Mamazonkama se nikad neće saznati dovoljno, njih je nemoguće istražiti, svaka znanost tu je tek na znojnom početku. Amazonke su, u odnosu na Mamazonke, naivnobubuljićave klinke sa čarapicama do koljena i obaveznim kikicama. Mamazonke su lidersko – žensko pleme, moderne ratnice, osebujne i drčne, prkosne, pa i prpošne, latentno buntovne, one umiru ženski, odnosno majčinski, lišene svih zemaljskih bolova. U principu, zaziru od silikona i umjetnih trepavica, tek lak za nokte, tu i tamo, Mamazonke se kriju u gomili. Ali, nevješto.
Kao dominantno balkansko pleme, Mamazonke najviše računa vode o svojoj djeci, često su razvedene, ko jebe bivšeg, ko jebe budućeg, Mamazonke su svjesne svoje snage i ne treba im muški vođa. One su vođice.
K vragu, i napete su, zategnute čak, valjda jer stalno negdje skakuću. Uglavnom, jebizone. I ništa im mačistički ne možete. Iskusne su, ne padaju na spermastu spiku, političku, partijsku, one plaćaju vodoinstalatera radije nego da ga dočekaju u prozirnoj spavaćici.
Mamazonke su mame čija djeca, i to je vrlo interesantno, nisu mala, nisu to dječica, to su odrasli ljudi, ljudine, sinovi su od po dva metra, kćerkice su dugonoge ljepotice koje ja, ne znam zašto, nekontroliranom psihom i poremećenom imaginacijom vazda zamišljam kako se u teniskim suknjicama saginju na terenu da dohvate lopticu, bogtejebodatejebo.
Mamazonke rade. I kad su nezaposlene, tad najviše rade. Mamazonka gleda u oči. Plaća svoje piće. Ne čeka da joj otvorite vrata. Ne trepeće okicama. Spremna je na prevare, zamke i laži.
Mamazonke se bore i na udarce uzvraćaju udarcima da ti se pamet raspameti.
Nema zajebancije sa njima.
Mamazonke su oko nas.
Divlje. Tople.
Najjače.
radio gornji grad 
