ŠETNJA ŠUMOM U BAD ISCHLU

svaki austrijski grad ima oblik kičme svoje šume,
a šume u Bad Ischlu danju su kao četke za konje
s kojih padaju fatalne žene,
noću su lijepe kao zapetljana kraljičina kosa,
pune zamki tamnih jazbinica i guste podsuknje pod snijegom
u zoru kao molitve migranta, bjegunaca,
i kao razlistani smrtni šapati probodene kraljice Sisi.
Hodaj, sestro, izbjeglice, i uhvati njihov trzaj u šetnji
kad se vilinski mrka
stabla uspinju i strše iz trave. bježeći, brzo su nikla
iz stare i velike ljudske krvi pod rahlim gospodskih tlom, te
šume Bad Ischla dižu se bujno i jure granama negdje gore,
prema goloj dolini oproštenja, prema pusto bijelim alpskim glečerima.
Znam, traže sveopći oprost, uskrs svih kostiju, obeštećenje.
Duboko utonula u krznene čizme
s dahom noćne životinje
starija sestra mi zanosno priča o svojoj ratnoj poeziji
i početku prvog svjetskog rata u Bad Ischlu,
toj šećernoj ljetnoj rezidenciji koju siječe rijeka Ischl
kao kristalna sluz anđelove mačete.
Gazam kroz tu strašnu šumsku dvoranu
kao služinče bez daha, tvrdih i golemih očiju kroz
ljepotom sleđenu šumu, ja kao toplokrvni ledolomac,
ljubitelj starih ulja, malih akvarela
sad tek krkha mašina za stare ratne slike, i
obje odjednom hodamo šutke, ranjene od slutnji
tuđih noževa i golog tijela
dok nam blagu šetnju, tu putanju uljeza navode
nadraženi, naoštreni tornjevi borova
pod snijegom posvećenim,
bijesno čistim
šumskim katedralama