Mira Stupica preminula je samo nekoliko dana nakon što je proslavila 93. rođendan u krugu najbližih.

Životopis

Rođena kao Miroslava Todorović 17. avgusta 1923. u Gnjilanu, gde su joj roditelji, profesori matematike, službovali u gimnaziji, bila je prvo od četvoro dece Radomira Todorovića, rodom iz Orašca, i Danice, rođene Stanišić iz Livna.

Njeni biografi beleže da su dva brata, Predrag i Zoran, umrli sa svega dve i tri godine, a nekoliko godina potom je rođen treći brat – Bora.

U Gnjilanu je sa četiri godine gledala i prvu pozorišnu predstavu – “Boj na Kosovu” u izvođenju neke putujuće trupe.

Porodica se potom seli u Gornji Milanovac, na novo službovanje, gde joj 1932. od tuberkuloze umire otac.

Samohrana majka Danica sa decom odlazi u Aranđelovac, pa u Beograd, gde će se Mira prepustiti magiji pozorišta.

Na scenama u Šapcu i Nišu, preko Narodnog i JDP-a, pa sve do teatara Pariza i Moskve, nizale su se uloge. Igrala je u svim žanrovima, ali i od klasike do savremenog nacionalnog i inostranog repertoara. Bila je nezaboravna Petrunjela, Glorija, baronica Kasteli, Madam San Žen…

Više puta je ponavljala da je vrhunac glumačkog dara ostvarila upravo u režijama Bojana Stupice, tokom dve decenije zajedničkog života na sceni i van nje.

Za sve čime je zadužila naš teatar i film nisu je zaobišle najznačajnije nagrade i priznanja.

Dobitnica je Dobričinog prstena, Statuete “Joakim Vujić”, nagrada “Pavle Vuisić”, festivala “Dani Zorana Radmilovića”…

Na velikom platnu debitovala je u ekranizaciji romana “Bakonja fra Brne”, početkom pedesetih godina prošlog veka, a potom igrala u filmovima “Jara gospoda” , “U mreži”, “Stojan Mutikaša”, “Hanka”, “Delije”, “Krvava bajka”, “Doručak sa đavolom”, a u novom milenijumu i u “Sedam i po” i “Paradi”.

Od velikog broja TV ostvarenja izdvaja se sigurno njena Kika Bibić iz “Bukvara”, zahvaljujući kojoj su se mnogi opismenili.

Svoja životna iskustva, koja su bila satkana od profesionalnih uspeha, tri braka (Mavid Popović, Bojan Stupica i Cvijetin Mijatović), ali velikih gubitaka, sabrala je u knjigu “Šaka soli”, koja je imala nekoliko izdanja.

U javnosti se poslednji put pojavila u aprilu prošle godine na Dan Jugoslovenskog dramskog pozorišta. (Tanjug)

Mira Stupica u Zagrebu

Ono što nećete ovih dana pročitati o velikoj Miri Stupici, ali hoćete uskoro u mojoj knjizi je to da je u Zagreb stigla 1955. sa svojim Bojanom koji će nakon osnutka Dramskog kazališta i odlaska Branka Gavelle iz HNK nekoliko sezona suvereno vladati Dramom HNK, kao redatelj i kao scenograf (Glorija, Posjet stare dame, Kavkaski krug kredom, Ribarske svađe, Pobuna na brodu «Caine», Optimistička tragedija, Jesenji vrt, Colombe – sve glavne uloge igra Mira). U zagrebački ansambl (sezona 1955./1956.) ulazi istoga dana kad i Relja Bašić. Inače, u HNK-u te sezone gostuju milanski Piccolo teatro pod umjetničkim vodstvom Paola Grassija i Giorgia Strehlera s antologijskom Strehlerovom režijom Goldonijeva Arlecchina, sluge dvaju gospodara, Nacionalni teatar iz Atene pod umjetničkim vodstvom Alexisa Minotisa te kinesko kazalište iz Pekinga i Liaoninga. Istodobno kad i Mira u Drami, u Operi debitiraju pjevačice Badema Sokolović i Mirka Klarić, pjevači Tugomir Alaupović, Miljenko Grozdanić i dirigent Dragutin Savin. Na samom kraju te 1955. godine (29. prosinca) praizvedena je drama Ranka Marinkovića Glorija u kojoj Mira briljira, a priča o njoj u toj ulozi i dan danas predstavlja jednu od većih zagrebačkih kazališnih legendi. Za njima uskoro dolazi i Mirin brat Bora Todorović koji od 1957. do 1960. nastupa u Drami HNK kao «jeune premier» u mnogim sjajnim rolama. Mrak, pravi mrak. (Snježana Banović)