Na iskonskom istoku
gdje nema hljeba ali ima
votke na usnama glada
i tuge izrisuje se osmijeh.

Na istoku iskonskom
mrtve duše sahranjuju
žive a onda idu da se
okupaju u crno more.

Tamo negdje istočno
od istoka još ima vatre
ali je crna kao boja
krumpira ispod peke.

Istočno je tamo gdje
prestaju snovi i počinje
java uz noći vječito bijele
i drhtanje zraka na pijaci.

Na istoku gdje sunce
nikad ne zalazi valja
samo iskonsko ime
kao Istok ili Svemir.

Sve ostalo pa i nada
umire na zapadu i to
brzinom suncokreta
kao smrknutog sunca

na obali koju su napustile
sjenke i gdje majka
još uvijek pere rublje
na iskonski način

u svetoj rijeci bez imena.