Preporodna

Ima jedna tanka linija na usnama
s kojom nas dodiruju snovi,

tu se lijepi san
čuva kao nada
dok se za loš smatra
da pršti kao mora…

Ima jedna bijela linija
između stijena i neba tamna
gdje težine tek su
visine što se dižu se lako
kao leptir sa zlatnom prašinom
u snu neke kraljice…

kao kardiogram iznad svijeta
jedna linija dodiruje nam srca –
u isto vrijeme ubrzanim pulsom
što budi nas iz smrti

linija kao zmija
što ne pokazuje noge
u carski se čvor veže kad
u bijeloj stijeni noći
kamena hladnoća pronikne
jer crta istine bit će
i ona što suhim koritom teče
nikad se one ne prekida
među slogovima rijeke
u iščekivanju konačnog pomilovanja
tu je polifonija sna…

ima jedna linija zacrtana
što obuhvaća bjelinu
i marmor tali skupa
sa svim ženama i muškarcima
kakvim se se rađamo i umiremo
u bijelom zagrljaju tijela,

ima jedna linija nevidljiva
od tijela prema dušama našim
što iznutra izvire
i suncem nas obasjava,
ali ne da oslijepimo
nego da vidimo da smo ovdje
da se rađamo i kad umremo.

THE LINE OF BIRTH

There is a thin line on the lips
that does not touch the dreams,

here the beautiful dream
is kept as pending,
the bad one is told
to be blown up like a dream …

There is a white line
between the rocks and the dark sky
where the weights
are heights that breathe easily
like a butterfly with gold dust

dream of wings …

As a cardiogram over the world
a line touches our hearts –
simultaneously with a rapid pulse
waking us up from death.

There is a line as a snake
that hides its feet
and in royal knot is tied
when in the white rock of night
stones are icy veins.

But that is also the line of truth
that underdry riverbed runs
and never breaks
between river’s syllables
in expectation to have mercy

by a polyphonic dream …

There is a single line of beauty
covering the whiteness
and softening marble
with all women and men
through which we were born and died
in white embrace of bodies.

There is an invisible line
from our bodies to our souls
it bends inwards
and with the sun looks at us ,

but not to blind us,
but to see that we are here
to be born even when we die …

(Translated into English by
Mihajlo Sviderski)

Рожбена

има една тенка линија на усните
со која не допираат соновите,

овде убавиот сон
се чува како очекување,
a лошиот се кажува
за да се разнесе како сон…

има една бела линија
помеѓу карпите и небото темно
каде тежините
се висини што се дишат лесно
како пеперуга со златна прашина

сон на крилцата…

како кардиограм над светот,
една линија ни ги допира срцата –
истовремено со забрзан пулс
што не буди од смртта,

како змија една линија има
што не си ги покажува нозете
и в царски јазол се врзува
кога во белата карпа на ноќта
камено студенило зажилува,

но и линија на вистината е таа
што и под сувото корито тече
и никогаш не се кине
помеѓу слоговите на реката
во очекувањето да не помилува

полифонијата на сонот…

има една линија писана
што ја опфаќа белината
и го омекнува мермерот
со сите жени и мажи
низ кои сме се раѓале и умирале
во белата прегратка на телата,

има една линија невидлива
од телата кон душите наши
што навнатре се свива
и со сонцето не погледнува,

но не за да ослепиме,
туку да видиме дека овде сме
за да се раѓаме и кога умираме…

(Poems by Borče Panov
Painting by : Jorge Serrano Sanmiguel)

Ima nekoliko tjedana kako sam na facebook profilu objavio sliku mog prijatelja čuvenog kolumbijskog slikara Jorgea Serrana Sanmiguela koja plijeni magijskim realizmom i erotičnošću. Makedonski pjesnik Borče Panov, fasciniran slikom, odmah mi je nagovijestio kako ne može odoljeti da o noj ne napiše pjesmu, koju gore objavljujemo. Dakako, objavljujemo i Serranove slike koje su očito i poetska i životna inspiracija. (m.g.)